شود . اهل معرفت مىدانند كه در هر دو صورت ، مقام عنداللّهى در انتظار آنان است ، لذا به انجام وظيفه كه همان تقيد به ظواهر شرع مقدّس است ، مىپردازند . ركن اساسى سير و سلوك ، « تقيد به ظواهر شرع » است . سالك بايد واجبات را به صورت دقيق به جا آورد ، محرّمات را ترك نمايد ، و از انجام اعمال مكروه در حدّ امكان ، دورى گزيند و در به‌جا آرودن مستحبّات نيز به‌قدر نشاط و به‌اندازه‌اى كه براى ساير امور زندگى نظير تحصيل و شغل او ضرر نداشته باشد ، همّت ورزد . پايبندى به اين دستورالعمل ، از ابتدا تا آخرين مراحل و مراتب سير و سلوك ، لازم و ضرورى است و تخطّى از آن ، تحت هيچ شرايطى جايز نمىباشد . لذا از بزرگان سير و سلوك و طلايه داران عرفان حقيقى نظير فقيه عارف مرحوم آخوند ملّا حسينقلى همدانى ( رحمةالله ) بارها شنيده شده است كه : « در راه سير و سلوك ، هيچ چيزى را نظير تقيد به ظواهر شرع نمىدانيم . » از اين جهت همواره اساس كار عرفاى راستين ، التزام و عمل به ظواهر شرع بوده است . منازل سير و سلوك سير و سلوك متشكّل از سه سير كلّى است كه عبارتند از : اوّل : « سير من الخلق الىالحق » ؛ بريدن از ماسوى الله براى پيوند به خداوند . دوّم : سير من الحق فى الحق » ؛ ادامه و استمرار پيوند با خداى سبحان تا نيل به مقام آدميّت . سوّم : « سير من الحق الى الخلق » ؛ بازگشت به‌ميان خلق و اجتماع به‌منظور هدايت مردم . سير اوّل حركت عرفانى انسان ، سير به سوى خداوند متعال است و در آن حركت بايد مسيرى باريك‌تر از مو و برنده‌تر از شمشير را بپيمايد تا به مطلوب